پیروی از خدا،از فرمان خدا لحظه هایی را در زندگی مومن یا قهرمان ایمان ایجاد می کند که او بایستی اخلاق را زیر پا بگذارد.لحظه ای که کرکه گور به آن فکر می کرد کاملاً انقلابی بود و هنوز هم هست.

در قرن نوزدهم خداشناسی آدم ها به طرف خداشناسی عقلی می رفت.آنها می گفتند فلسفه باید خدمت گذار ایمان باشد.شعار فیلسوفان بزرگ قرون وسطا این بود:"فلسفه در بهترین حالتش خادم ایمان است."در قرن هجدهم متفکران عقل گرا کار خود را از این جا شروع کردند:اول می آییم عناصر خرافی را از عقل خارج می کنیم. می گوییم اگر کسی بخواهد دین دار بماند باید خرافات را کنار بگذار.حتی اگر کنار گذاشتن خرافات موجب از دست دادن دین بشود،بایستی دین را هم از دست داد.متفکران فرانسوی اغلب اینطور فکر می کردند.تنها یک متفکر آلمانی بود که می گفت: اگر خدا را حذف کنید،دیگر هیچ اخلاقی نخواهیم داشت.ما از روی ضرورت اخلاقی ، ایمانِ به خدا داریم.(یعنی ضرورت ایمان عقلی).این مقدمه ها به تدریج با هم متحد می شد.همچنین که الآن در عمل زندگی ما همینگونه است:مومن بودن آدم ها مساوی اخلاقی بودنشان است.من به میزانی به خدا اعتقاد دارم که آدم اخلاقی ای باشم.تمام ترس و لرز برای دنبال کردن همین یک حکم است.لحظه ی جهش ایمانی ، لحظه ای است که برای دوست داشتن خدا باید اخلاق را زیر پا بگذاریم.در داستان ابراهیم لحظه ی قهرمان ایمان شدن ابراهیم لحظه ای است که او باید قانون اخلاقی را زیر پا بگذارد، قانون اخلاقی ای که همان مهر فرزند است همان لزومِ عشق به فرزند.غیر اخلاقی ترین عملی که از یک فرد می تواند سر بزند این است که فرزندش را بکشد.این عملی است که برای قهرمان ایمان شدن باید به آن دست زد.

دوباره به زندگی کرکه گور بر می گردیم.